മനസ്സിന്റെ പിടച്ചിലില്‍ സാരിത്തലപ്പ് യാന്ത്രികമായി തലയിലൂടെ വലിച്ചിട്ടു…എന്റെ മരണം, എന്നെ ക്രുദ്ധരായ ജനത തല്ലിക്കൊല്ലുന്നത് ഞാന്‍ മനസില്‍ കണ്ടു!!! / By Lethika Vivekananthan

ഞാനൊരു എഴുത്തുകാരിയേ അല്ല, പക്ഷേ ശ്രീലങ്ക എന്നും നമുക്കെല്ലാം പ്രിയപ്പെട്ട നമ്മുടെ സഹോദര നാടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇവിടെ 35 വര്‍ഷം ജീവിച്ച എനിക്ക് കുറേ അനുഭവങ്ങളും ഉണ്ടാവുന്നത് സ്വാഭാവികം മാത്രം. പുറമേ, അത് ഒരു യുദ്ധഭൂമിയാണെങ്കിലോ അനുഭവങ്ങള്‍ക്ക് തീവ്രതയേറും. ജാതിയോടോ മതത്തോടോ വര്‍ഗത്തോടോ ഉള്ള വിദ്വേഷത്തില്‍ കൊലവിളി നടത്തിയ വര്‍ഗ്ഗീയ കലാപക്കാരുടെ ഇരയായിരുന്നു ഞാനും.
കൊഴിഞ്ഞ് വീണ 35 വര്‍ഷങ്ങള്‍! ജീവിതത്തിന്റെ മാംസളമായ ഭാഗം ചുക്കിച്ചുളിഞ്ഞ് ഉണങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. എത്രയെത്ര നോവുകള്‍! അതിലൊരു ചെറിയ അംശം എന്റെ കേരളത്തിലെ പ്രിയപ്പെട്ടവരോട് പങ്കിടട്ടെ ഞാന്‍…
1999 ഡിസംബര്‍ 18ന് എന്റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകയായ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ വിവാഹദിനമായിരുന്നു. അതിന്റെ പാര്‍ട്ടിയില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ ഞങ്ങളുടെ ഇംഗ്ലീഷ് സര്‍വീസില്‍(ഞാന്‍ മലയാളത്തിലും ഇംഗ്ലീഷിലും ജോലി ചെയ്തിരുന്നു) നിന്ന് എല്ലാവരും പോകേണ്ടതുണ്ട്. യുദ്ധം കൊടുമ്പിരി കൊണ്ട കാലമായതിനാലും പാര്‍ട്ടി രാത്രി ആയതിനാലും എന്നോട് പോകാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് ഭാര്‍ത്താവ് പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ഞാന്‍ പോകുന്നില്ലെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
കൂട്ടുകാര്‍ക്ക് വിഷമമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും തമിഴര്‍ക്ക്(ഞാനും അവിടെയുള്ളവര്‍ക്ക് തമിഴ്തന്നെ) സുരക്ഷയില്ല എന്ന് അറിയുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ അവരെന്നെ നിര്‍ബന്ധിച്ചുമില്ല. ഇംഗ്ലീഷ് സര്‍വീസി ലുള്ള ഒരേ ഒരു ഇന്ത്യന്‍ ഞാനായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരെല്ലാം സിംഹളന്മാരും മുസ്ലീങ്ങളും. അങ്ങനെ സൂര്യന്‍ അസ്തമിക്കാ നൊരുങ്ങുന്ന ഒരു സായംസന്ധ്യയില്‍ എന്റെ സഹപ്രവര്‍ത്ത കരെല്ലാം ഓഫീസ് വാഹനത്തില്‍ പുറപ്പെട്ടു.
‘മൗണ്ട്് ലവീനിയ’ എന്ന കടലോര പ്രദേശത്തെ മനോഹരമായ ഒരു ഹോട്ടലിലായിരുന്നു പാര്‍ട്ടി. പാര്‍ട്ടി അതിഗംഭീരമായിരുന്നുവെന്ന് പിന്നീട് അറിഞ്ഞു. ഞാന്‍ കൂട്ടത്തിലില്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് ഒച്ചയും ബഹളവും കുറവായിരുന്നുവെങ്കിലും എല്ലാ യാത്രകളെയും ശബ്ദമുഖരിത മാക്കുന്ന എന്റെ അസാന്നിദ്ധ്യം അവര്‍ക്ക് വിഷമമുണ്ടാക്കി യിരുന്നു. അതവര്‍ യാത്രയിലുടനീളം സൂചിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നത്രേ.
ശ്രീലങ്കയിലെ റേഡിയോ നിലയത്തിലെ പ്രക്ഷേപണ മുറിയില്‍

പാര്‍ട്ടി കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു പോരുന്നത് രാത്രി 9.30ന്. അതിനിടയില്‍ ടൗണ്‍ ഹാളില്‍ ബോംബ് സ്‌ഫോടനം ഉണ്ടായത് അറിഞ്ഞ് അവരെല്ലാം ഭയചകിതരായി. റേഡിയോ സ്‌റ്റേഷന്റെ അടുത്ത് തന്നെയാണ് ടൗണ്‍ ഹാള്‍. ഒരു കി.മി ദൂരം മാത്രം. അവര്‍ക്കാണെങ്കില്‍ പോകാന്‍ വേറെ വഴിയുമില്ല.

അവര്‍ ടൗണ്‍ ഹാളിനടുത്തെത്തി. ഭീകരഭാവത്തോടെ തോക്കേന്തിയ കമാന്റോകള്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്താനായി ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
‘എല്ലാവരും ഇറങ്ങൂ, ഐഡി കൈയിലെടുത്ത്’ അവര്‍ സിംഹളത്തില്‍ ഗര്‍ജിച്ചു. എല്ലാവരും ഇറങ്ങി. വരിവരിയായി നിര്‍ത്തിയിട്ട് ഐഡി കാര്‍ഡുകള്‍ സശ്രദ്ധം പരിശോധിച്ചു. എന്നിട്ട് ‘തമിഴര്‍ ആരെങ്കിലുമുണ്ടോ’ എന്നൊരു ചോദ്യവും.
‘ഇല്ല സര്‍, ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം ആരുമില്ല’ കൂട്ടുകാര്‍
‘ഉം പോകൂ..”അവര്‍ ആക്രോശിച്ചു.
ഞാന്‍ പാര്‍ട്ടിക്ക് പോകാത്തതിന് അവരെല്ലാം ദൈവത്തിന് നന്ദി പറഞ്ഞ നിമിഷം.
ഗാനഗന്ധര്‍വന്‍ യേശുദാസിനോടും ഭാര്യ പ്രഭയോടുമോപ്പം

അന്ന് സന്ധ്യക്ക് ശേഷമാണ് ആ സംഭവം നടന്നത്. ടൗണ്‍ ഹാളില്‍ വെച്ച് ഭരണകക്ഷിയുടെ തന്നെ പ്രസിഡന്റ് സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയായ ശ്രീമതി ചന്ദ്രിക കുമാരതുംഗ വധശ്രമത്തിനിരയായി. ടൗണ്‍ ഹാളില്‍ നടന്ന അവരുടെ തന്നെ പാര്‍ട്ടിയായ പീപ്പിള്‍സ് അലയന്‍സ് പാര്‍ട്ടിയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് യോഗത്തില്‍ പങ്കെടുത്ത അവര്‍ സ്വന്തം കാറിലേക്ക് കയറുവാന്‍ ശ്രമിക്കവെ ആയിരുന്നു ആക്രമണം. നിരവധി സെക്യൂരിറ്റി ഗാര്‍ഡുകളെ തുരത്തികൊണ്ട് ഒരു വനിതാ ചാവേര്‍ അവരുടെ അരികിലേക്ക് ഇരച്ചെത്തി. മിടുക്കന്മാരായ അംഗരക്ഷകര്‍ക്ക് അല്‍പമെങ്കിലും തടയാന്‍ കഴിഞ്ഞത് കൊണ്ട് അവരുടെ ഒരു കണ്ണിന് മാത്രം സാരമായ പരിക്കുകളോടെ രക്ഷപ്പെടാനായി.

പക്ഷെ അവിടെ പൊലിഞ്ഞത് 14 പേരുടെ ജീവനായിരുന്നു. 110 പേര്‍ക്ക് സാരമായ പരിക്കുകളേല്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. മാഡത്തിന്റെ സെക്രട്ടറി ഹേമസിരിഫെര്‍ണാണ്ടോവിനും പരിക്കുകളുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനന്ന് ആ വാഹനത്തിലുണ്ടായിരു ന്നെങ്കില്‍….! ഞാന്‍ ചാവേറിന്റെ സഹോദരിയാകുമായിരുന്നു. അവര്‍ എന്നെ ആക്കുമായിരുന്നു…..! എന്റെ ജഡം പോലും കിട്ടിയെന്നും വരില്ലായിരുന്നു.

അന്നത്തെ ഇന്ത്യന്‍ ഹൈകമ്മീഷനിലെ സെക്രട്ടറി ഹോര്‍മിസ് തരകനോടൊപ്പം

1991 ജനുവരി 31

ഞാന്‍ എന്നത്തേയും പോലെയാണ് അന്നും ഓഫീസിലേക്ക് യാത്രയായത്. പൊതുവേ പുറത്തിറങ്ങിയാല്‍ തിരിച്ചെത്തുന്നത് പറയാനാവില്ല. എന്ന് എല്ലാ പൗരന്മാരും പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.

3.30മുതല്‍ 5 മണി വരെ ഞാന്‍ ഓണ്‍ എയറില്‍ ആണ്. ഒരു സെക്യൂഡ്, എയര്‍പ്രൂഫ്, സൗണ്ട് പ്രൂഫ്, എസി റൂം ആണത്. ഒരു വലിയ മുറിയെ രണ്ടായി തിരിച്ച് സജ്ജമാക്കിയ മുറി. ഓരോന്നിനും വളരെ അധികം ഭാരമുള്ള രണ്ട് വലിയ മരവാതിലുകള്‍ ഉണ്ട്. പുറത്തെ വാതില്‍ വലിച്ചു തുറന്ന് പടിയില്‍ കയറി നിന്ന് അടുത്ത വാതില്‍ തള്ളിയാല്‍ ആദ്യത്തെ ക്യുബിക്കിള്‍ (അനൗണ്‍സറുടെ മുറി) ആയി. അതിലാണ് ഒ.എ എന്ന് ഞങ്ങള്‍ സംബോധന ചെയ്യുന്ന ഓപ്പറേഷണല്‍ അസിസ്റ്റന്റ്. അദ്ദേഹം ടെക്‌നിക്കല്‍ വിദഗ്ധന്‍.
നമ്മുടെ അനൗണ്‍സ്‌മെന്റിന് ശേഷം പാട്ട്, ടേപ്പ്, കാസറ്റ് റെക്കോര്‍ഡ് ഇവയെല്ലാം പ്ലേ ചെയ്ത് കണ്‍സോണിലൂടെ എയറിലേക്ക് വിടുന്നത് ഒ.എയാണ്. പിന്നെയും രണ്ട് വാതിലുകളുണ്ട്. വീണ്ടും ഒരു വാതില്‍ വലിച്ച് പടിയില്‍ നിന്ന് അടുത്ത വാതിലിലൂടെ അകത്തു കടന്നാല്‍ ക്യുബിക്കിള്‍ ആയി. ഒരു വലിയ ടേബിള്‍, റൊട്ടേറ്റിങ് ചെയര്‍, വലിയ സ്പീക്കറുകള്‍ എന്നിവയും മേശയുടെ മേല്‍ ഘടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ടോക്ക് ബാക്ക്, ഫെയ്ഡര്‍ എന്നിവയും ടോക്ക് ബാക്കിലൂടെ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് തന്നെ നമുക്ക് ഒ.എയ്ക്ക് നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ നല്‍കാം.
ഫെയ്ഡര്‍ ഓഫ് ചെയ്താല്‍ തെറ്റായ പാട്ടോ , പ്രോഗ്രാമോ ഒന്നുമേ ബ്രോഡ്കാസ്റ്റ് ആവില്ല. ഫെയ്ഡര്‍ ഓഫാക്കി നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ കൊടുത്ത് ശരിയായ പ്രോഗ്രാം അറേഞ്ച് ചെയ്തിട്ടാണ് വീണ്ടും ഫെയ്ഡര്‍ ഓണ്‍ ചെയ്യുന്നത്. ഇത് ധ്രുതഗതിയിലാണ് ചെയ്യുന്നത്. എന്തെന്നാല്‍ ഓണ്‍എയര്‍ ആണ് അപ്പോള്‍. പ്രോഗ്രാം നിലച്ചതിന് മാപ്പ് പറഞ്ഞിട്ടേ അടുത്തത് ബ്രോഡ്കാസ്റ്റ് ചെയ്യാവു എന്നാണ് നിയമം.
ശ്രീലങ്കയിലെ സന്ദര്‍ശന വേളയില്‍ ഗായിക സുജാതയോടൊപ്പം

ഞാനിതെല്ലാം എഴുതിയത് ഇന്നത്തെ പ്രക്ഷേപണ സമ്പ്രദായത്തിനും പഴയ സമ്പ്രദായത്തിനുമുള്ള വ്യത്യാസം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനും ഇത്തരമൊരു ക്യുബിക്കിളില്‍ കടന്നാല്‍ പുറം ലോകവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല എന്ന് അറിയിക്കാനുമാണ്.

ഇവിടേക്ക് ആര്‍ക്കും പ്രവേശനമില്ല, പുറമേക്കാര്‍ക്ക് വളരെ മര്‍മപ്രധാനമായ ഒരു സ്ഥലമാണത്. പുറത്ത് എന്ത് തന്നെ സംഭവിച്ചാലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് അതിന്റെ ഉള്ളില്‍ ഇരുന്നാല്‍ ഒന്നും അറിയില്ല. പുറത്ത് വന്നതിന് ശേഷം മാത്രമേ അറിയൂ.
ഞാന്‍ 5.30ന് പുറത്ത് വന്നപ്പോള്‍ ഇതിനോട് ചേര്‍ന്ന് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന റെക്കോര്‍ഡിങ് സ്റ്റുഡിയോകള്‍ പോലും പൂട്ടിക്കിട ക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടിരുന്നു. ഒരു പട്ടിയും അതിന്റെ രണ്ട് സുന്ദരിക്കുട്ടികളുമൊഴിച്ചാല്‍ ആ ഏരിയയില്‍ തന്നെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മനസിനകത്ത് ഭയം കടന്ന് കൂടി ചങ്ക് മിടിക്കാനും, ഒന്നു ചോദിക്കാന്‍ പോലും ആരേയും കണ്ടില്ല. എന്നെ കാത്ത് നില്‍ക്കാറുള്ള ഓട്ടോറിക്ഷ പോലും വന്നിട്ടില്ല. അരമണിക്കൂര്‍ യാത്രയുണ്ട് വീട്ടിലേക്ക്. സിറ്റിയുടെ മധ്യത്തിലാണ് വീട്.
വേഗം സൈന്‍ ഓഫ് ചെയ്ത് റിസപ്ഷനിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. ഗേറ്റില്‍ ആര്‍മിക്കാര്‍ ഉലാത്തുന്നു. അവരേയും താണ്ടി പുറത്തേക്ക്. പതിവിന് വിപരീതമായി റോഡ് വിജനം.
വളരെ ശക്തമായി തന്നെ ഗതാഗത നിയമം പാലിക്കുന്ന നാടാണ് ശ്രീലങ്ക. അവിടെ നിയമലംഘനത്തിന് ഒരു ഡ്രൈവറും തയ്യാറാകുകയുമില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ കുറച്ച് ദൂരെയുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ നടന്നു. അല്ല ഓട്ടവും നടത്തവും ചേര്‍ന്ന് പരിഭ്രാന്തി.
30 മിനുട്ടോളം നിന്നും കാണും ഒരു സ്‌റ്റേറ്റ് ട്രാന്‍സ്‌പോര്‍ട്ട് ബസ് വന്നു. ബസില്‍ ആകെ ഒരു യാത്രക്കാരാന്‍ മാത്രം. പേട്ടയിലേക്കുള്ള ബസായിരുന്നു അത്. പേട്ടയില്‍ നിന്ന് അഞ്ച് മിനുട്ട് നടത്തം മതി വീട്ടിലെത്താന്‍. സാമാധാനത്തോടെ ബസില്‍ കയറി. ലോകത്തറിയാവുന്ന സകല ദൈവങ്ങളേയും വിളിച്ച് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു.
ബസ് ടൗണ്‍ ഹാള്‍ സ്റ്റോപ്പില്‍ നിര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ ഒരു സ്ത്രീയും കുറച്ച് പുരുഷന്മാരും കയറി. ആ സ്ത്രീ എന്റെ അടുത്തു തന്നെ ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി.
”ഒയാ കൊഹാട്ടദേ”(നീ എവിടേക്കാ)
”പേട്ടാ”  ഞാന്‍
”കൊഹൊമതേ ഗദര യണ്ട യന്നെ”  ആ സ്ത്രീ( എങ്ങിനെയാ വീട്ടില്‍ പോകാന്‍ പോകുന്നെ)
അവര്‍ തുടര്‍ന്നു….
”സെന്‍ട്രല്‍ ബാങ്ക് ബ്ലാസ്റ്റ് കരാ, നെദാ”( സെന്‍ട്രല്‍ ബാങ്ക് തകര്‍ത്തു അല്ലേ)
ഞാന്‍ ഞെട്ടി, ആ സ്ത്രീ പിന്നീടൊന്നും ചോദിച്ചില്ല. ഞാനും.
ഞാന്‍ കുനിഞ്ഞ് എന്റെ നെറ്റിയിലുള്ള തമിഴന്റെ ചിഹന്മായ പൊട്ട് ഊരി താഴെയിട്ടു. എന്റെ മരണം, എന്നെ ക്രുദ്ധരായ ജനത തല്ലിക്കൊല്ലുന്നത് ഞാന്‍ മനസില്‍ കണ്ടു. വെട്ടിയും അടിച്ചും ചവിട്ടിയും ടയറിന് മുകളില്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞ് പെട്രോള്‍ ഒഴിച്ച് കത്തിക്കുന്നത്. കീഴ്ത്താടി വിറക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
ബസ് പേട്ടയില്‍ പോകില്ലെന്ന് കണ്ടക്ടര്‍ വന്ന് പറഞ്ഞു. സ്ലേവ് അയലന്റിലേക്ക് പോകുന്നു, കാരണം കുഴപ്പങ്ങള്‍, ജനം രോഷാകുലരായി പുറത്തിറങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ബസ്സാണ് സേഫ് എന്നത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ സ്ലേവ് അയലന്റിലേക്ക് പോകാനുറച്ചു. അതില്‍ തന്നെയിരുന്നു. പക്ഷേ സ്ലേവ് അയലന്റിനടുത്താണ് സെന്‍ട്രല്‍ ബാങ്ക്. അവിടുന്ന് നടന്നാല്‍ 10 മിനുട്ട് കൊണ്ട് വീട്ടിലെത്താം, കൊല്ലാതെ വിട്ടെങ്കില്‍.
സ്ലേവ് അയലന്റില്‍ ബസ് നിര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച!.. 100 മീറ്റര്‍ അകലെ മുന്നിലായി സെന്‍ട്രല്‍ ബാങ്ക് ആളിക്കത്തുന്നു. രണ്ട് ഹെലികോപ്റ്ററുകള്‍ റോഡരികിലുള്ള ബൈര തടാകത്തില്‍ നിന്ന് വെള്ളം വലിയ തൊട്ടികളില്‍ എടുത്ത് ബാങ്കിന് മുകളില്‍ ഒഴിക്കുന്നു. ആംബുലന്‍സുകള്‍ പായുന്നു. ഹെല്‍പ്, ഹെല്‍പ് എന്ന് അലമുറയിടുന്നവരെ ബാങ്കിന്റെ മുകളിലെ ജനലിലൂടെ കാണാം. ഭീതിയിലും, മനുഷ്യന്‍ മനുഷ്യനോടിത്ര കൂരത കാട്ടണോയെന്ന് തോന്നിയ നിമിഷം.
ഈ ക്രൂരതയ്ക്ക് പ്രഭാകരനെ പ്രേരിപ്പിച്ച കഥ പറയാം ഇനി.
1956ല്‍ സിലോണ്‍ പാര്‍ലമെന്റില്‍ എസ് ഡബ്ല്യു ആര്‍ ഡി ബന്ധാരനായ്‌കെ (ഇവര്‍ സിരിമാവോ ബന്ധാരനായ്കയുടെ ഭര്‍ത്താവും ചന്ദ്രിക കുമാരതുംഗയുടെ അച്ഛനുമാണ്) അവതരിപ്പിച്ച് പാസാക്കിയ ‘സിംഹള ഒണ്‍ലി ആക്ട്’ മൂലം അദ്ദേഹം ബുദ്ധമത തീവ്രവാദികളുടെ ദൈവമായി മാറി. സിംഹള അന്ന് മുതല്‍ ഔദ്യോഗിക ഭാഷയുമായി. ഈ മനസാക്ഷിയില്ലാത്ത നടപടിക്കെതിരെ തമിഴ് ഫെഡറല്‍ പാര്‍ട്ടി രാജ്യത്തിന്റെ പലഭാഗങ്ങളിലും സത്യാഗ്രഹസമരം സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു.
കൊളമ്പോയിലെ പാര്‍ലമെന്റിനു മുമ്പില്‍ തമിഴ് ഫെഡറല്‍ പാര്‍ട്ടിയുടെ ഏറ്റവും പ്രമുഖരായ 200ല്‍ പരം നേതാക്കള്‍ അണിനിരന്ന് നിരാഹാര സമരം നടത്തി. ”ലങ്കന്‍ ഗാന്ധി” യെന്ന് തമിഴര്‍ സ്‌നേഹത്തോടെ അഭിസംബോധന ചെയ്യപ്പെടുന്ന ശ്രീ ചെല്‍വനായകത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിലായിരുന്നു സമരം. എന്നാല്‍ ഒരു വലിയ സിംഹള കിരാതന്മാരുടെ കൂട്ടം ഇവരെ ക്രൂരമായി തല്ലിച്ചതച്ചു. വളരെ പൈശാചികമായിരുന്നത്. 10000ത്തോളം സിംഹളഭ്രാന്തന്മാരാണ് താണ്ഡവമാടിയത്. സിംഹള പൊലീസ് കാഴ്ചക്കാരായി. അപ്പോള്‍ പാര്‍ലമെന്റിലേക്കെത്തിയ എസ്ഡബ്ല്യുആര്‍ഡി ബന്ധാരനായകയോട് ആക്രമിക്കള്‍ക്കെതിരെ നടപിട സ്വീകരിക്കാന്‍ അനുമതി തേടിയ ഉയര്‍ന്ന പൊലീസ് അദ്ദേഹം വിലക്കി.
കാട്ടാളന്മാര്‍ മര്‍ദ്ദിച്ചവശരാക്കി ഈ സത്യാഗ്രഹികളെ ‘ബൈറ’ തടാകത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ഏവരാലും ബഹുമാനിക്ക പ്പെടുന്ന പാര്‍ക്കിന്‍സണ്‍ രോഗബാധിതനായ, പ്രായമായ ‘ചെല്‍വനായകത്തേയും അവര്‍ തടാകത്തിലേക്കെറിഞ്ഞു.
സിംഗള നേതൃത്വം സുസ്‌മേര വദനരായി, നിറമനസോടെ ദൃക്‌സാക്ഷികളായി. അന്നെടുത്ത തീരുമാനമായിരുന്നു 1958ലെ സിംഹളതമിഴ് കലാപങ്ങള്‍ക്കാധാരം. ലങ്കന്‍ ചരിത്രത്തിലെ ആധ്യത്തെ വംശീയ കലാപം.
ഈ കലാപത്തില്‍ ആലംബഹീനരായ ആയിരക്കണക്കിന് തമിഴ്മക്കളുടെ മസ്തിഷകങ്ങള്‍ ചതച്ചരയ്ക്കപ്പെട്ടു. തമിഴന്റെ രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധത്തിനായി സിംഹളകഴുകന്മാര്‍ ആര്‍ത്തിപൂണ്ട് നടത്തിയ വെറിയാട്ടം! 25000ത്തിലധികം തമിഴ് മക്കള്‍ നിരാലംബ രാക്കപ്പെട്ട്, പാതയോരങ്ങളിലും പട്ടിണി ക്യാമ്പുകളിലും അഭയം തേടി. പിന്നീട് മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഇവരെ സിലോണിന്റെ വടക്കു ഭാഗങ്ങളിലുള്ള തമിഴര്‍ക്കൊപ്പം താമസിപ്പിച്ചു.
എസ് ഡബ്ല്യു ആര്‍ ഡി നട്ടു നനച്ചു വളര്‍ത്തി വലുതാക്കിയ സിംഹള തീവ്രവാദം തന്നെയാണ് അദ്ദേഹത്തെയും നശിപ്പിച്ചത്. വാള് എടുത്തവന്‍ വാളാല്‍ എന്ന പഴഞ്ചൊല്ല് അന്വര്‍ത്ഥമാക്കി കൊണ്ട് തമിഴ് ജനതയെ പൂര്‍ണ്ണമായി കൊന്നൊടുക്കിയില്ലെന്ന കുറ്റമാരോപിച്ച് 1859 സെപ്തംബര്‍ 26ാം തീയതി അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്നെ വീട്ടില്‍ സന്ദര്‍ശനെത്തിയ ബുദ്ധഭിക്ഷു തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ നിറയൊഴിച്ചു.
ചക്രവാളത്തിലെ ചുവപ്പ് സൂര്യന്‍ ഇന്ത്യന്‍ മഹാസമുദ്രത്തിലെ അത്ഭുതങ്ങള്‍ തേടി പോയിരുന്നു. മനസ്സിന്റെ പിടച്ചിലില്‍ സാരിത്തലപ്പ് യാന്ത്രികമായി തലയിലൂടെ വലിച്ചിട്ടു. കീഴോട്ട് നോക്കി പേട്ടയിലൂടെ.. ഹള്‍ട്‌സ്‌ഡോര്‍ഫിലൂടെ ഓടി…വീട്ടിലേക്ക്…

വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും പ്രതികരണങ്ങളും താഴെ എഴുതാവുന്നതാണ്. ഇവിടെ ചേര്‍ക്കുന്ന അഭിപ്രായങ്ങളും പ്രതികരണങ്ങളും രാഷ്ട്രഭൂമിയുടെതായി കാണരുത് . അതു വായനക്കാരുടെതു മാത്രമാണ് . അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്‌ളീല പദപ്രയോഗങ്ങളും ദയവായി ഒഴിവാക്കുക.

LEAVE A REPLY